Het is eind 2025. Buiten regent het nét genoeg om je goede schoenen te verpesten en binnen staat ergens een fles die eigenlijk bewaard had moeten blijven voor een beter moment. Maar ja, wanneer is dat eigenlijk? Het is altijd nu. Dat is misschien wel de grootste les van dit jaar.
We hebben er weer eentje achter de rug. Zo’n jaar dat niet met een knal eindigt, maar met een zucht. Een jaar waarin alles tegelijk gebeurde en toch ook weer niet. De wereld stond op scherp, maar jullie stonden vooral… achter de toonbank, in de loods, achter het bureau of onderweg om iets af te leveren.
Als je de kranten moest geloven en ik lees ze nog steeds, met vingers die zwart worden van de inkt en koppen die steeds harder lijken te schreeuwen – dan was 2025 het jaar van kantelpunten, crises, herstructureringen en onvermijdelijke transities. Woorden waar consultants natte dromen van krijgen en ondernemers maagzuur. Maar in de slijterij zelf ging het leven gewoon door. Klanten kwamen binnen. Sommigen blij. Sommige boos. Sommigen met dat typische gezicht van iemand die “alleen even keek” en met drie flessen naar buiten lopen.
We zijn voorzichtig geworden. Dat zagen we al eerder en dat is niet verdwenen. De consument twijfelt. Kijkt. Vergelijkt. Vraagt of het goedkoper kan, maar wil ondertussen wél kwaliteit. Alsof hij tegen je zegt: “Ik wil een Bourgogne, maar dan graag tegen een slobber prijs.” En dan liefst biologisch, duurzaam, lokaal én met een goed verhaal. Liefst nog in een aanbieding.
En weet je? Dat is ook prima. Want jullie zijn goed in verhalen. Sterker nog: jullie léven ervan. Zonder verhalen is drank gewoon vloeistof met accijns. Met verhalen is het troost, feest, verbinding en soms een excuus om nog even te blijven zitten.
2025 was geen makkelijk jaar. Kosten bleven stijgen. Energie, logistiek, personeel – alles werd duurder, behalve de marge. Die bleef koppig achter, alsof hij geen zin had om mee te doen. Wetgeving kwam en ging. Certificaten doken op waar niemand om had gevraagd. En ergens in Brussel dacht iemand waarschijnlijk: “Zullen we het nóg iets ingewikkelder maken?” Gewoon, voor de sport.
En toch… toch staan jullie er nog. Iedere dag weer. Sleutels in het slot. Licht aan. Flessen rechtgezet. Dat ene etiket iets gedraaid omdat het scheef stond. Want ja, dat zie jij. Dat ziet niemand anders, maar jij wel.
We zagen overnames. Veel overnames. Merken die van eigenaar wisselden alsof het voetbalplaatjes waren. De ene distilleerderij werd opgekocht door de andere, die vervolgens weer onderdeel bleek van een groep waar niemand de naam van kan onthouden. En steeds datzelfde persbericht: “Een strategische stap richting de toekomst.” Alsof iemand ooit zou zeggen: “We hebben geen idee wat we doen, maar we hopen dat het goed komt.”
Ondertussen bleven er ook makers die gewoon doorgingen. Kleine wijnboeren die zich niet druk maakten om marktaandeel, maar om het weer. Om regen. Om zon. Om de druif. Mensen die geen marketingafdeling hebben, maar wel vuile handen. En juist die flessen vonden hun weg naar jullie schappen. Omdat jullie ze wilden laten zien. Omdat jullie ze geloofden.
En dan die klanten. Ach, die klanten. Ze mopperen. Ze klagen. Ze zuchten. Ze zeggen dat alles vroeger beter was en ondertussen kopen ze tóch die ene fles. Omdat ze iets te vieren hebben. Of juist iets te vergeten. Omdat iemand jarig is. Of overleden. Omdat het vrijdag is. Of dinsdag. Omdat het leven soms gewoon vraagt om een kurk die loskomt.
Wat ik misschien wel het meest heb gezien dit jaar, is dat de slijterij nog steeds een soort veilige haven is. Geen algoritme. Geen pop-up. Geen bestelknop. Maar een mens. Iemand die luistert. Iemand die zegt: “Wat drink je normaal?” en dan net iets anders adviseert. Iets beters. Of iets goedkopers. Soms is ook dat service.
Duurzaamheid was er. Overal. Op etiketten. In gesprekken. In beleidsstukken. Soms oprecht, soms omdat het moest. We willen allemaal groener, maar wel graag zonder gedoe. En ja, het schuurt. Want een betere wereld bouwen kost tijd, geld en moeite. En dat is lastig uit te leggen aan iemand die vooral wil weten of de rosé koud staat.
Maar er gebeurde ook iets moois. Mensen gingen bewuster kopen. Minder impuls, meer intentie. Misschien geen doos meer, maar één goede fles. En eerlijk? Dat is geen achteruitgang. Dat is volwassen worden. Als consument. En als sector.
En laten we ook niet doen alsof alles kommer en kwel was. Er werd gelachen. Achter de bar. In het magazijn. Er waren vast momenten waarop je dacht: ja, hier doe ik het voor. Die klant die terugkwam om te zeggen dat de wijn geweldig was. Dat diner dat geslaagd was. Dat huwelijk dat net dat beetje extra kreeg door jouw advies.
2025 was ook het jaar waarin we misschien iets minder zijn gaan rennen. Niet omdat we dat zo goed konden, maar omdat we moesten. Consolideren noemen ze dat. Ik noem het: blijven staan. Even voelen waar je bent. Wat je doet. En waarom.
We hoeven niet altijd groter. Niet altijd sneller. Niet altijd meer. Soms is genoeg… genoeg. Een winkel die draait. Een team dat blijft. Klanten die terugkomen. Dat is geen mislukking. Dat is vakmanschap. En dat is misschien wel de grootste kracht van deze branche. We zijn flexibel. We bewegen mee, maar verliezen onszelf niet. We weten wanneer we moeten lachen. En wanneer we even stil moeten zijn.
Dus nu, aan het eind van dit jaar, met een glas in de hand – halfvol, natuurlijk – is het misschien goed om niet alleen vooruit te kijken, maar ook even om ons heen. Naar wat er staat. Naar wie er staat. Naar wat we hebben opgebouwd.
2026 komt vanzelf. Met nieuwe regels, nieuwe trends, nieuwe kopzorgen en nieuwe kansen. Dat hoort erbij. Maar laten we niet vergeten wat we meenemen: ervaring. Humor. Relativering. En de wetenschap dat, wat er ook gebeurt, er altijd iemand is die binnenloopt en zegt:
“Ik zoek iets lekkers.” En dan glimlach jij. Omdat je precies weet wat je gaat doen.
Dank aan iedereen die dit vak draagt. Medewerkers, leveranciers, lezers, adverteerders. Zonder jullie geen flessen, geen verhalen en zeker geen vakblad dat af en toe durft te schuren. Ik wens jullie een rustige jaarwisseling, een scherpe kurkentrekker en vooral: vertrouwen.
