Op zoek naar een lekker warme wintertrui in een opfleurend kleurtje liep ik laatst een kledingzaak binnen. Dat geen van de drie verkoopmedewerksters me welkom heette, was niet iets waar ik direct van opkeek. Dat gebeurt immers steeds vaker. Je bent al blij verrast als iemand wél vriendelijk gedag zegt en snel doorheeft dat je zoekt naar iets specifieks. Lees: mijn missie van die dag was het vinden van een leuke, wollen trui en daarom liet ik mijn hand gericht langs de rekken glijden. Gemiste kans voor de verkoopsters om mij niet even aan te schieten met de vraag of ik op zoek was naar iets speciaals, want dan had ik natuurlijk ja gezegd en was de rest vanzelf gegaan. Maar daar gaat het nu even niet om. Mijn ogen en oren gingen op scherp vanwege iets anders. Terwijl ik langs de rekken struinde, liep een andere klant achter mij langs. “Wat staat die kleur jou mooi!”, riep een van de drie verkoopdames, doelend op haar cognac-kleurige vest. “Had jij dat gedacht, die kleur bij dat bruine haar?” vroeg zij aan haar collega die net bij de kassa een broodje stond te verorberen. “Zij heeft een gouden gloed in heur haar, daar komt het door”, antwoordde die. Toen kwam nr. 3. “Kun jij niet een keer een workshop geven? Het lijkt me zo fijn als je advies kunt geven aan een klant!” Verbaasd hoorde ik dit aan. Hoe lang zou nr. 3 hier al meedraaien? Had zij, werkend in een damesmodezaak, nog nooit een klant op die manier verder geholpen? Tot nu toe alleen maar geroepen: “Lekker stofje hè?”. “Leuk prijsje toch?” Of iets in die trant… Uit haar woorden zou je kunnen opmaken dat het geven van advies voor een verkoper geen vanzelfsprekendheid hoeft te zijn. Maar misschien had ík het wel verkeerd begrepen. Ik hoop het maar…
