Het was een verzuchting waard. Of eigenlijk wel twee. Met af en toe diep in- en uitademen kun je je geduld over het algemeen een stuk beter bewaren. Feit was: ik had eigenlijk geen tijd. Een minuut of tien om precies te zijn. Om een mobiel te kopen. De vorige was in de wc gevallen, wat ik overigens niet kan aanbevelen. Snel naar de winkel voor een nieuwe dus.
Ik wist wat ik wilde, maar voor het schap twijfelde ik toch tussen twee types van hetzelfde merk. Prijs ongeveer gelijk. Ik vond een verkoper die er uitzag alsof hij verstand van zaken had en stapte op hem af. Hij duwde zijn collega voor zich uit: ‘deze meneer kan u verder helpen’. Overduidelijk een stagiair. Wat niet erg is, die moet het tenslotte ook leren. Maar vandaag kwam mij niet zo goed uit, zoals gezegd: ik had weinig tijd. Ik stelde één vraag over de twee types smartphones en gaf zelf al een voorschot op het antwoord zodat de verkoper in spe hem alleen maar hoefde in te koppen. “Klopt”, zei die, zonder verdere uitleg. Hij liep naar het magazijn achter in de zaak om de gekozen mobiel voor mij te halen. Kwam terug: ‘Dit is een zwarte, maar we hebben ook blauw en wit’. “Wat voor blauw is dat?”, vroeg ik. “Euh… kom maar even mee, anders blijf ik heen en weer lopen en dat is natuurlijk ook weer…”, lachte hij schaapachtig. Ik liep mee, wachtte tot hij de andere varianten tevoorschijn zou toveren, maar hij kwam weer met de zwarte terug. “Sorry, we hebben de andere kleuren niet meer.” “Doe dan deze maar”, knikte ik vriendelijk.
Terug naar voren mocht ik niet direct naar de kassa. Hij had mijn adresgegevens nog nodig. Die ik eigenlijk liever niet wilde geven, maar het moest echt verzekerde hij. Al kon hij niet uitleggen waarom. Vanwege de tijdsdruk ging ik overstag. Vooruit dan maar. Na achternaam, straatnaam en woonplaats moest hij nóg iets weten. Hij kwam alleen niet op het woord. Mijn hersenen maakten overuren. Wat had hij nog meer van me nodig? Digi-D? Burgerlijke staat? Banknummer? Vaccinatiegegevens? Maar nee… het ging om m’n postcode. “Sorry hoor, soms denk je: hoe heet dat ook alweer?”
Een kwartier later was ik een mobiel rijker maar zat ook met tal van vragen in m’n hoofd. Kun je ooit een goede verkoper worden als je niet uit je woorden komt? Waarom werd deze jongen zo in het diepe gegooid? Zal ik hem volgende keer een schatkist aan woorden geven, oftewel: een goed boek? Ik gun ‘m namelijk een mooie carrière. En als ik iets geleerd heb, dan is het dat niet alleen brutalen maar ook mensen met een rijke woordenschat de halve wereld al in hun zak hebben.
